Adobe-kleisteentjes, bouwtechniek met klei

Een baksteen (Adobe) is een aan de lucht gedroogde kubus gemaakt van klei, zand en grind, die met de hand wordt gevormd of met een trilpers in vorm wordt geperst. Aan vatklei wordt zand toegevoegd en soms worden vezelhoudende stoffen zoals stro of dierlijke uitwerpselen van herbivoren zoals kamelen, runderen en paarden toegevoegd. Plantaardige vezels verminderen het gewicht, verbeteren de thermische isolatie en zorgen voor treksterkte, waardoor scheuren tijdens het drogen worden verminderd. Bij hevige regen worden de kleibakstenen weer zacht, kleimuren moeten worden beschermd tegen permanente vochtigheid en regen. Wanneer een kleibaksteen wordt gebakken, wordt het een baksteen of klinker.
In Engelssprekende landen worden bouwmethoden waarbij ruwe bakstenen worden gebruikt vaak aangeduid met de Spaanse term Adobe, die is afgeleid van het Arabische woord "tôbe" = baksteen. De term werd verspreid door Spaanse beschrijvingen van precolumbiaanse gebouwen in Midden- en Zuid-Amerika. De Zonnepiramide in Teotihuacán, de Huaca del Sol en de Huaca Larga in Peru zijn de grootste adobe-gebouwen ter wereld. Klei wordt gebruikt om leem te maken, die meestal worden gemengd met zand, plantaardige vezels of andere vulstoffen. Te veel zand vermindert het draagvermogen van de stenen, te veel klei zorgt ervoor dat ze barsten. De toevoeging van droog of geweekt stro (zoals gebruikelijk is in Egypte) moet ook verstandig zijn. Het zorgvuldig geknede, viskeuze kleimengsel wordt traditioneel in rechthoekige houten mallen geperst, tegenwoordig vaak ook in metalen mallen. Zodra de massa is uitgehard, wordt het frame uit de mal verwijderd. Bakstenen met een hoog kleigehalte worden meestal in de schaduw opgeslagen voordat ze worden gedroogd, omdat te snelle verdamping van water scheuren kan veroorzaken. In delen van Latijns-Amerika en Mesopotamië worden de ruwe stenen ook aan direct zonlicht blootgesteld om te drogen.